„Missa pro pace” Wojciecha Kilara

5 kwietnia o godz. 19.00 Filharmonia Sudecka zaprasza do wysłuchania dzieła oratoryjnego Wojciecha Kilara „Missa pro pace”. Mszę wykona Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Sudeckiej oraz połączone chóry: Akademicki Chór Politechniki Wrocławskiej i Chór Zespołu Szkół Muzycznych im. S. Moniuszki w Wałbrzychu. Jako soliści wystąpią: Olga Ksenicz – sopran, Anna Grycan – mezzosopran, Bartosz Nowak – tenor oraz Patryk Rymanowski – bas. Całość poprowadzi Małgorzata Sapiecha-Muzioł.

Wojciech Kilar skomponował „Missa pro pace” w ciągu ośmiu miesięcy – od lipca 1999 do marca 2000 roku. Utwór powstał na zamówienie Kazimierza Korda – dyrektora Filharmonii Narodowej, której został dedykowany „w jej 100-lecie”. Prawykonanie Mszy miało miejsce 12 stycznia 2001 roku w Warszawie, w interpretacji solistów: Izabelli Kłosińskiej, Jadwigi Rappé, Charlesa Danielsa i Romualda Tesarowicza, organisty Andrzeja Chorosiewicza oraz Chóru i Orkiestry Filharmonii Narodowej pod batutą Kazimierza Korda. Koncert powtórzony został dzień później, a w grudniu tego samego roku prezentowany był także w Watykanie, w obecności Ojca Świętego Jana Pawła II.

W kwietniu 2001 roku, w wywiadzie udzielonym „Tygodnikowi Powszechnemu” kompozytor wskazał idee, które stały się podstawą kompozycji:
„Starałem się napisać ‚Mszę’ możliwie skromną, ubogą w środki, nie będącą popisem wirtuozerii kompozytorskiej, ale próbą mojej interpretacji świętego tekstu. W moim pojęciu to nie jest wielka msza pontyfikalna, przebrana we wspaniałe szaty liturgiczne, w potężnej katedrze, ale msza odprawiana w skromnych zakonnych habitach, w jakimś odludnym klasztorze średniowiecznym.” („Zostawiłem człowieka samego ze swym głosem. Z Wojciechem Kilarem rozmawia Barbara Gruszka-Zych”, „Tygodnik Powszechny” z dnia 15 kwietnia 2001, nr 15, s. 19)
Missa pro pace przeniknięta jest duchem wspomnianej przez kompozytora średniowiecznej muzyki kościelnej – przeważa w niej nastrój medytacji, kontemplacji i modlitewnego skupienia. Na pierwszy plan wysunięty został śpiew i tekst liturgiczny, dopełniony skromnym zestawem prostych środków techniki kompozytorskiej, co miało służyć świadomej archaizacji.